มากกว่าชิ้นส่วนที่คุ้นเคย: เผยความลับชิ้นเนื้อแกะสุดพรีเมียม

1. บทนำ: การสร้างมูลค่าจากทุกชิ้นส่วน

Speaker A: สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับกลับสู่การเจาะลึกข้อมูลอีกครั้งนะครับ นี่เป็นตอนพิเศษในซีรีส์ให้ความรู้จาก Meat and Livestock Australia หรือ MLA ครับ

Speaker B: ใช่เลยค่ะ ไม่ว่าคุณจะเป็นเชฟที่กำลังสเกตช์เมนูสำหรับไตรมาสหน้า หรือคนขายเนื้อที่กำลังมองหาวิธีสร้างมูลค่าเพิ่มจากซากสัตว์ทุกส่วน นี่คือบทสนทนาสำหรับมืออาชีพอย่างเราเลยค่ะ

Speaker A: ครับ ซึ่งเราก็จะคุยกันครอบคลุมทุกเรื่องเกี่ยวกับเนื้อสัตว์ การชำแหละ แนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุด แล้วก็ทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องเลย อ่า แต่ก่อนที่เราจะเริ่ม มีข้อความสั้นๆ แจ้งให้ทราบก่อนนะครับ การสนทนานี้ใช้เสียงที่สร้างขึ้นโดย AI จากสื่อของ MLA เอง หวังว่าผู้ฟังจะเพลิดเพลินกับเนื้อหาครับ วันนี้เราจะเหมือนมาล่าขุมทรัพย์กันหน่อยนะครับ

Speaker B: อืม

Speaker A: ว่าด้วยเรื่องชิ้นส่วนรองของเนื้อแกะที่หลายคนอาจจะมองข้ามไป

Speaker B: เป็นการล่าขุมทรัพย์ที่คุ้มค่ามากเลยค่ะ เพราะเราจะเจาะลึกทางเทคนิคกันเลยว่าชิ้นส่วนอย่างไหล่หน้า เนื้อพื้นท้องกับซี่โครง สะโพก แล้วก็เนื้อบด จะเปลี่ยนเป็นผลงานชิ้นเอกได้ยังไงด้วยเทคนิคที่ถูกต้องค่ะ

Speaker A: ซึ่งนี่คือหัวใจของความท้าทายที่ใหญ่ที่สุดอย่างหนึ่งในอุตสาหกรรมเราเลยนะครับ ทุกชิ้นส่วนของเนื้อวัว

Speaker B: ใช่ค่ะ

Speaker A: มันไม่ใช่แค่เรื่องกำไรขาดทุนในร้าน แต่เป็นเรื่องความรับผิดชอบต่อภาพรวมทั้งหมดเลย ตั้งแต่การลดขยะไปจนถึงเป้าหมายด้านความยั่งยืน

Speaker B: ถูกต้องเลยค่ะ เป้าหมายวันนี้ก็คือการให้ข้อมูลเชิงลึก สเปคทางเทคนิค แล้วก็ไอเดียที่เอาไปลงมือทำในครัวได้ทันทีเลย

2. ปลดล็อกศักยภาพของเนื้อแกะส่วนไหล่ (Shoulder)

Speaker A: เยี่ยมเลยครับ งั้นเรามาเริ่มที่โซนแรกกันเลย ส่วนไหล่หน้า หรือ forequarter ดูเหมือนจะเป็นโซนที่ทดสอบความอดทนของเชฟมากที่สุด โดยเฉพาะเนื้อคอแกะ

Speaker B: ใช่เลยค่ะ เนื้อคอแกะติดกระดูกนี่เป็นตัวอย่างชั้นดีเลย คือลักษณะเด่นของมันคือเนื้อลายสวย แต่เต็มไปด้วยเนื้อเยื่อเกี่ยวพัน หรือ connective tissue ซึ่งเนี่ยแหละค่ะที่เป็นทั้งคำสาปและพรในเวลาเดียวกัน

Speaker A: หมายความว่าตัวการที่ทำให้มันเหนียวก็คือตัวเดียวกับที่ซ่อนศักยภาพความอร่อยเอาไว้เหรอครับ

Speaker B: ใช่เลยค่ะ ชอบการเปรียบเทียบนั้นมาก เพราะเนื้อเยื่อเกี่ยวพันพวกนี้คือคอลลาเจนล้วนๆ ถ้าคุณใจร้อนเอาไปย่างเหมือนสเต็ก ผลลัพธ์คือหายนะค่ะ มันจะเหนียวจนเคี้ยวไม่เข้าเลย

Speaker A: เป็นบทเรียนราคาแพงเลย งั้นคู่มือที่ถูกต้องสำหรับเนื้อคอคืออะไรครับ

Speaker B: คู่มือมีแค่หน้าเดียวเลยค่ะ คือปรุงช้าๆ ด้วยความร้อนต่ำเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นการตุ๋นหรือซูวีเป็นเวลาหลายชั่วโมง

Speaker A: อ๋อ

Speaker B: ความร้อนต่ำๆ จะค่อยๆ สลายคอลลาเจนที่เหนียวๆ ให้กลายเป็นเจลาตินที่นุ่มชุ่มฉ่ำค่ะ

Speaker A: ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือเนื้อที่นุ่มละลายในปากกับน้ำซอสที่เข้มข้นขึ้นมาเองตามธรรมชาติเลย

Speaker B: ถูกต้องที่สุดค่ะ แค่เล็มไขมันส่วนเกินที่ผิวออกก่อนก็พอ นี่คือเหตุผลที่เนื้อคอเป็นพระเอกในเมนูคลาสสิกทั่วโลก ไม่ว่าจะเป็นรากูเนื้อแกะของอิตาลี แกงสไตล์แอฟริกาเหนือ หรือเคลฟติโกของกรีก

Speaker A: การปรุงช้าๆ เนี่ยให้ผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ แต่ผมนึกถึงครัวที่วุ่นวายมากๆ เลย เวลาคือศัตรูตัวฉกาจเลยครับ มีวิธีไหนไหมที่เราจะได้รสชาติที่ล้ำลึกของเนื้อส่วนไหล่แต่เร็วกว่านั้น

Speaker B: เป็นคำถามที่ดีมากค่ะ และคำตอบอยู่ในชิ้นส่วนเลาะกระดูกอย่าง Neck fillet roast หรือที่บางครั้งเรียก รวมส่วน Eye of Shoulder เข้าไปด้วย พอไม่มีกระดูกและมีส่วนที่นุ่มขึ้นปนอยู่ มันก็เปิดประตูสู่เทคนิคใหม่ๆ เลยค่ะ

Speaker A: แต่ถ้าเอาไปปรุงเร็วๆ มันจะไม่เหนียวเหรอครับ

Speaker B: ไม่เลยค่ะ ถ้าเราใช้เทคนิคที่ถูกต้อง เคล็ดลับสำหรับครัวที่ต้องการความเร็วและปริมาณคือ เอาเนื้อชิ้นนั้นไปแช่เย็นจัดๆ ก่อน

Speaker A: เดี๋ยวสิครับ นี่มันสวนทางกับความรู้สึกเลยนะ ให้เอาเนื้อไปแช่ให้เย็นก่อนเพื่อจะทำให้สุกเร็วขึ้นเนี่ย มันทำงานยังไงกันแน่ครับ

Speaker B: มันเป็นเรื่องของการเตรียมล้วนๆ เลยค่ะ การแช่เย็นจัดๆ เนี่ย จะทำให้เส้นใยกล้ามเนื้อคงตัวและแข็งขึ้น พอเอาเข้าเครื่องสไลด์ คุณจะได้แผ่นเนื้อที่บางเฉียบและสม่ำเสมอได้ง่ายมาก เรากำลังพูดถึงความหนาแค่ 2-3 มม. เองค่ะ

Speaker A: อ๋อ เข้าใจแล้ว เราไม่ได้เปลี่ยนวิธีปรุง แต่เราเปลี่ยนรูปแบบของวัตถุดิบเพื่อให้เหมาะกับการปรุงเร็วแทน

Speaker B: ถูกต้องค่ะ จากเนื้อที่ต้องตุ๋น 3 ชั่วโมง กลายเป็นเนื้อที่พร้อมสำหรับกระทะร้อนๆ ใน 30 วินาที

Speaker A: โอ้โห

Speaker B: เหมาะสุดๆ กับบาร์บีคิวเกาหลี ชะบูชะบู หรือเอาไปหมักแล้วผัดเร็วๆ แบบสะเต๊ะเลย

Speaker A: น่าทึ่งมากครับ แค่เทคนิคการเตรียมง่ายๆ ก็เปลี่ยนคุณค่าและการใช้งานของชิ้นส่วนนั้นไปเลย

Speaker B: ใช่เลยค่ะ และหลักการเดียวกันนี้ก็ใช้ได้กับเนื้อไหล่ตัดสี่เหลี่ยมหรือเนื้อไหล่ม้วนเลาะกระดูกด้วย ชิ้นส่วนพวกนี้เป็นราชาแห่งสตูและแกงเพราะมีเนื้อเยื่อเกี่ยวพันเยอะ แต่ถ้าคุณต้องการความเร็ว ก็แค่แช่เย็น สไลด์บาง แล้วหมักก่อนนำไปปรุงด้วยความร้อนค่ะ

3. เทคนิคการปรุงเนื้อพื้นท้องและซี่โครง (Flank, Belly & Ribs)

Speaker A: โอเค เราเจอขุมทรัพย์ชิ้นแรกในส่วนไหล่แล้วนะครับ ทีนี้ลองไปค้นหาในส่วนที่คนมักจะมองข้ามอย่างเนื้อพื้นท้อง หรือแฟลงก์, เบลลี กับซี่โครงกันบ้าง ได้ยินว่ามีทองซ่อนอยู่ตรงนั้นเหมือนกัน

Speaker B: โอ้โห ส่วนนี้คือหนึ่งในชิ้นส่วนที่ถูกประเมินค่าต่ำที่สุดในซากแกะทั้งตัวเลยค่ะ มันมีความเข้มข้น ชุ่มฉ่ำ ด้วยชั้นเนื้อสลับกับไขมันที่สวยงามมาก ศักยภาพของมันไร้ขีดจำกัดจริงๆ

Speaker A: เชฟบางคนอาจจะบอกว่าไขมันคือรสชาติ แต่สำหรับเนื้อพื้นท้องที่มีไขมันเยอะขนาดนี้ จุดสมดุลมันอยู่ตรงไหนครับ

Speaker B: นั่นเป็นประเด็นที่สำคัญมากค่ะ เราไม่ได้ต้องการกำจัดไขมันทั้งหมด แต่เป็นการรีดไขมันส่วนเกินออกไปอย่างช้าๆ ด้วยความร้อนต่ำ กฎเหล็กของเนื้อพื้นท้องคือต้อง low and slow เท่านั้น เท่านั้นเลย เพื่อให้ไขมันส่วนเกินค่อยๆ ละลายออกมา ทิ้งไว้แต่รสชาติที่เข้มข้นและเนื้อสัมผัสที่นุ่มชุ่มฉ่ำ

Speaker A: แล้วถ้าเราใจร้อนกับมันจะเกิดอะไรขึ้นครับ

Speaker B: คุณจะได้เนื้อที่มันเยิ้ม เคี้ยวแล้วรู้สึกเหมือนมีไขมันเคลือบปากเลยค่ะ เป็นเนื้อสัมผัสที่ไม่น่าอภิรมย์และทำลายประสบการณ์ทั้งหมดไปเลย

Speaker A: ครับ

Speaker B: แต่ถ้าทำถูกวิธีนะคะ คุณสามารถยกระดับมันไปสู่เมนูชั้นสูงอย่าง lamb and anchovy eclair ได้เลย

Speaker A: ฟังดูน่าอร่อยมากเลยครับ และแน่นอนว่าจากเนื้อพื้นท้อง เราก็ยังได้ส่วนซี่โครงมาทำเมนูเด็ดๆ ด้วย

Speaker B: ใช่ค่ะ ซี่โครงแกะอย่าง Denver Lamb Ribs หรือ Sticky Kashmiri Ribs เป็นเมนูทำกำไรชั้นดีในบาร์หรือร้านอาหารเลย แต่การเตรียมก็มีขั้นตอนสำคัญที่ห้ามข้ามเด็ดขาด

Speaker A: อะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุดครับ

Speaker B: อย่างแรกคือเล็มไขมันส่วนเกินออก แต่ยังเหลือชั้นบางๆ ไว้เพื่อรสชาติและความชุ่มฉ่ำ อย่างที่สอง ซึ่งสำคัญมาก คือการบั้งพังผืดสีเงินๆ หรือ scoring the silver skin ที่อยู่ด้านในค่ะ

Speaker A: ทำไมขั้นตอนนี้ถึงสำคัญขนาดนั้นครับ

Speaker B: เพราะพังผืดส่วนนี้จะหดตัวเมื่อโดนความร้อนค่ะ ถ้าคุณไม่บั้งมันก่อน ซี่โครงจะงอเสียรูปทรง

Speaker A: อ๋อ ครับ

Speaker B: แล้วความร้อนก็จะเข้าไปถึงเนื้ออย่างสม่ำเสมอ จากนั้นก็เข้าสู่กระบวนการปรุง 2 ขั้นตอนเสมอ

Speaker A: 2 ขั้นตอน?

Speaker B: ค่ะ หนึ่งคือทอดในกระทะร้อนๆ ก่อน เพื่อสร้างสีน้ำตาลสวยๆ และรสชาติที่ซับซ้อนขึ้นมา

Speaker A: อ๋อ ปฏิกิริยาเมยาร์ที่เป็นเคมีมหัศจรรย์เบื้องหลังรสชาติของเนื้อย่างเลยใช่ไหมครับ

Speaker B: ถูกต้องเลยค่ะ และขั้นตอนที่สองคือนำไปอบต่อในเตาอบเพื่อให้ความร้อนค่อยๆ ละลายไขมันที่อยู่ด้านในจนหมดจด ผลลัพธ์คือซี่โครงที่เนื้อร่อนออกจากกระดูก แต่ไม่มันเยิ้มเลย

4. ศิลปะการปรุงเนื้อสะโพก (Rump)

Speaker A: สุดยอดเลยครับ เอาล่ะ เราพูดถึงส่วนที่ต้องใช้เวลาและความอดทนกันมาเยอะแล้ว ทีนี้ลองเปลี่ยนเกียร์มาดูชิ้นส่วนที่ตอบโจทย์เรื่องความเร็วและประสิทธิภาพสำหรับครัวยุคใหม่กันบ้าง เริ่มที่เนื้อสะโพก หรือ rump เลยครับ

Speaker B: เนื้อสะโพกนี่คือความพิเศษของซากแกะเลยค่ะ ในบรรดาเนื้อส่วนขาหลังทั้งหมด นี่เป็นชิ้นส่วนเดียวที่นุ่มเป็นพิเศษและถูกออกแบบมาเพื่อการปรุงเร็วโดยเฉพาะ แต่มันก็มาพร้อมกับกฎที่เข้มงวดมากข้อหนึ่ง

Speaker A: กฎที่ว่านั้นคืออะไรครับ

Speaker B: ต้องปรุงสุกไม่เกินระดับ medium เด็ดขาดค่ะ แนะนำที่สุดคือ medium-rare

Speaker A: ทำไมถึงต้องเข้มงวดขนาดนั้น เกิดอะไรขึ้นถ้าลูกค้าสั่งแบบ well-done ครับ

Speaker B: ถ้าคุณปรุงเนื้อสะโพกจนสุกเกินไป เส้นใยกล้ามเนื้อที่ละเอียดของมันจะแห้งและแข็งกระด้าง

Speaker A: ครับ

Speaker B: คุณจะสูญเสียความชุ่มฉ่ำและรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของมันไปจนหมด พูดตรงๆ คือมันเป็นการสิ้นเปลืองวัตถุดิบชั้นดีเลยค่ะ

Speaker A: ถือเป็นการให้เกียรติวัตถุดิบด้วยสินะครับ แล้วเทคนิคการเตรียมที่ถูกต้องล่ะครับ

Speaker B: ถ้าเป็นแบบที่ยังมีชั้นไขมันติดอยู่ หรือ cap on ให้บั้งชั้นไขมันถี่ๆ แล้วเริ่มจากการนำด้านไขมันลงนาบกระทะ

Speaker A: ครับ

Speaker B: ค่อยๆ เพิ่มไฟเพื่อรีดไขมันออกมาให้กรอบสวย จากนั้นค่อยจี่ด้านอื่นๆ แล้วนำไปอบต่อ แต่ถ้าต้องการความเร็วสูงสุด ต้องใช้แบบไม่ติดมัน หรือ cap off ค่ะ

Speaker A: แบบนั้นเอาไปทำอะไรได้บ้างครับ

Speaker B: เหมาะมากกับการสไลด์บางๆ หนาประมาณ 4 มม. แล้วนำไปปรุงแบบเอเชีย เช่น ยากินิกุ หรือเนื้อผัดต่างๆ แต่ไม่ว่าจะแบบไหน เทคนิคหลักก็ยังเหมือนเดิมคือนาบด้วยไฟแรงก่อนแล้วอบต่อ

5. วิทยาศาสตร์เบื้องหลังเนื้อแกะบด (Minced Lamb)

Speaker A: และมาถึงพระเอกคนสุดท้ายของเราในวันนี้ เป็นแชมเปี้ยนที่ใช้กันทั่วโลกอย่างเนื้อบด หรือ lamb mince

Speaker B: เป็นวัตถุดิบพื้นฐานของเมนูนับไม่ถ้วนเลยค่ะ แต่เพราะเนื้อบดส่วนใหญ่มักจะมาจากเศษเนื้อที่เหลือจากการตัดแต่ง การระบุสเปคทางเทคนิคจึงกลายเป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่งยวดเพื่อควบคุมคุณภาพให้สม่ำเสมอ

Speaker A: หมายถึงการระบุปริมาณไขมันที่ต้องการใช่ไหมครับ

Speaker B: ใช่เลยค่ะ ในฐานะเชฟหรือคนขายเนื้อ คุณต้องระบุให้ชัดเจนโดยใช้มาตรฐาน CL หรือ Chemical Lean เช่น สั่งว่าต้องการ 85 CL ซึ่งหมายถึงเนื้อไม่ติดมัน 85% และมีไขมัน 15%

Speaker A: อ๋อ ครับ

Speaker B: การทำแบบนี้จะช่วยให้มั่นใจได้ว่าเบอร์เกอร์ของคุณจะชุ่มฉ่ำพอดี หรือมูสซากาของคุณจะไม่มันเยิ้มจนเลี่ยน

Speaker A: และถ้าพูดถึงกฎเกณฑ์ เนื้อบดก็มีกฎด้านความปลอดภัยที่สำคัญที่สุดข้อหนึ่งเลย

Speaker B: สำคัญที่สุดในบทสนทนาของเราวันนี้เลยก็ว่าได้ค่ะ นั่นคือเนื้อบดต้องปรุงให้สุกทั่วถึง หรือ well-done เสมอ ไม่มีข้อยกเว้นค่ะ

Speaker A: ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเนื้อบด medium-rare?

Speaker B: ไม่มีเด็ดขาดค่ะ เพราะกระบวนการบดทำให้เชื้อแบคทีเรียที่อาจอยู่บนผิวเนื้อกระจายไปทั่วทั้งชิ้น การปรุงให้สุกทั่วถึงเท่านั้นที่จะการันตีความปลอดภัยของผู้บริโภคได้

Speaker A: เข้าใจครับ ทีนี้คนที่เคยทำเบอร์เกอร์น่าจะเจอปัญหาโลกแตกเดียวกันคือ ปั้นเนื้อสวยๆ แต่พอสุกแล้วมันหดกลายเป็นลูกกลมๆ น่าเกลียด มีเคล็ดลับจากมือโปรสำหรับเรื่องนี้ไหมครับ

Speaker B: มีแน่นอนค่ะ แล้วมันง่ายมาก เคล็ดลับแรกคือตอนปั้น ให้ปั้นเนื้อดิบให้มีขนาดใหญ่กว่าขนมปังประมาณครึ่งนิ้ว

Speaker A: ครับ

Speaker B: มันอาจจะดูใหญ่ไป แต่มันจะหดลงมาพอดีเป๊ะตอนสุก

Speaker A: แล้วเคล็ดลับที่สองล่ะครับ

Speaker B: คือรอยบุ๋มเล็กๆ ค่ะ ก่อนเอาไปย่าง ให้ใช้นิ้วโป้งกดตรงกลางชิ้นเนื้อให้บุ๋มลงไปเล็กน้อย

Speaker A: โอ้โห แค่รอยบุ๋มเล็กๆ นี่แก้ปัญหาโลกแตกของคนทำเบอร์เกอร์ได้เลยเหรอครับ

Speaker B: มันเหมือนกับการสร้างโซนยืดหยุ่นไว้ตรงกลางค่ะ พอด้านนอกเริ่มหดตัวเข้ามา โซนนี้ก็จะค่อยๆ ขยายตัวออกมาทดแทน ทำให้เบอร์เกอร์ยังแบนสวยและสุกสม่ำเสมอ เป็นเทคนิคที่เปลี่ยนเกมได้เลยค่ะ

6. สรุปและมุมมองต่ออุตสาหกรรม

Speaker A: เยี่ยมเลยครับ งั้นเรามาสรุปการล่าขุมทรัพย์ในวันนี้กันหน่อยดีกว่านะครับ เราได้เห็นแล้วว่าไม่ว่าจะเป็นเนื้อคอ ไหล่ พื้นท้อง สะโพก หรือเนื้อบด ทุกชิ้นส่วนมีศักยภาพซ่อนอยู่

Speaker B: บทเรียนหลักก็คือ ชิ้นส่วนรองเหล่านี้ไม่ใช่ชิ้นส่วนที่ด้อยคุณภาพ แต่เป็นชิ้นส่วนที่ต้องการความเชี่ยวชาญทางเทคนิคในการดึงศักยภาพสูงสุดออกมาค่ะ

Speaker A: และแนวทางเหล่านี้ก็ไม่ใช่แค่เรื่องเล่าต่อๆ กันมาในครัว แต่มีหลักการทางวิทยาศาสตร์รองรับจากโครงการ Meat Standards Australia หรือ MSA ด้วย

Speaker B: ถูกต้องค่ะ คำแนะนำเหล่านี้มาจากข้อมูลจริงจำนวนมหาศาล ผ่านการทดสอบจากผู้บริโภคกว่า 45,000 ครั้งเพื่อวัดความนุ่ม ความชุ่มฉ่ำ และรสชาติ

Speaker A: ครับ

Speaker B: มันช่วยขจัดข้อสงสัยและรับประกันคุณภาพการรับประทานได้ค่ะ

Speaker A: และเมื่อมองในภาพใหญ่ การที่เราใส่ใจในทุกชิ้นส่วนแบบนี้ มันก็เชื่อมโยงกับความรับผิดชอบของอุตสาหกรรมด้วย

Speaker B: เชื่อมโยงโดยตรงเลยค่ะ กับเป้าหมายอย่าง CN2030 หรือความมุ่งมั่นของเราที่จะเป็นกลางทางคาร์บอนภายในปี 2030 รวมถึงเป้าหมายองค์กรอื่นๆ ค่ะ

Speaker A: ครับ

Speaker B: การที่เราเปลี่ยนชิ้นส่วนรองให้กลายเป็นผลงานชิ้นเอกคือการสร้างคุณค่าสูงสุดและลดของเสียให้เหลือน้อยที่สุด ซึ่งเป็นหัวใจของการบรรลุเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่เหล่านั้นค่ะ

Speaker A: สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็เชื่อมโยงกันหมดนะครับ ทั้งความเชี่ยวชาญในครัว ประสิทธิภาพทางธุรกิจ และความยั่งยืนของอุตสาหกรรม หวังว่าเทคนิคที่เราคุยกันวันนี้จะเป็นประโยชน์ให้ผู้ฟังนำกลับไปใช้ในครัวของตัวเองนะครับ

Speaker B: แน่นอนค่ะ และอยากเชิญชวนให้ติดตามการเจาะลึกข้อมูลเรื่องอื่นๆ ในซีรีส์นี้เพื่อเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการชำแหละและแนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุดต่อไปค่ะ และสุดท้ายนี้ เนื้อหาการสนทนานี้จัดทำขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ในการให้ข้อมูลทั่วไปเท่านั้น กลุ่ม MLA ขอแนะนำอย่างยิ่งให้ผู้ฟังใช้วิจารณญาณและขอคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญก่อนที่จะเชื่อถือข้อมูลใดๆ ในการสนทนานี้ค่ะ